بِهْ طاعَتْ قُربِ ایْزَدْ می تَوانْ یافْتْ

بِهْ طاعَتْ قُربِ ایْزَدْ می تَوانْ یافْتْ

صفحه     جلد اول                                                       قَدَمْ  دَرْنِهْ گَرَتْ  هَستْ  اِسْتِطاعَتْ                 قطعه شماره ۴

۱-بهاء    الحق    و    الدین    طاب   مثواه              امام     سنت     و     شیخ     جماعت

۲-چو می رفت از جهان این بیت می خواند              بر    اهل    فضل    و   ارباب  براعت

۳- به   طاعت  قرب   ایزد  می توان  یافت               قدم   در   نه  گرت   هست  استطاعت

۴-بدین      دستور       تاریخ        وفاتش            برون   آر    از   حروف   قرب  طاعت

در حضور خوانندگان

ب۱امام سنت و شیخ جماعت بهاء الدین عثمان که روانش شاد باد . ب۲ یک شنبه ۲۳ شعبان ۷۸۶ ق وقتی از جهان می رفت برای علما و فضلا این بیت را می خواند : ب۳با خلوص بندگی می توانی به خدا برسی . اگر چنین هستی بیا و قدم در راه او بگذار . ب۴ تاریخ وفات او را از حروف ( قُرب طاعت ) به دست بیاور .

در حضور دهخدا

امام : پیشوا ، پیش نماز– سنت  : پیرو مذهب تسنن– شیخ : بزرگ- جماعت : عامه مردم- روان : روح– فضل  : دانش – براعت : عالِم تمام–       طاعت : عبودیت ، بندگی– قُرب : نزدیکی– ایزد : خداوند- استطاعت : توانائی – دستور : راهنمائی – حروف : قُزب طاعت– قُرب : ق ، ر ، ب ، ط ، ا ، ع ، ت =۷۸۲ ق .                                                                                                  بستر تاریخی

شیخ بهاء الدین عثمان کهکیوئی قبل از سال ۷۰۰ ق متولد و سال ۷۸۲ ق مصادف با ۷۵۹ ش مصادف با ۱۴۰۳ م وفات یافت . او مردی دانشمند و وارسته و از بزرگان شافعی به شمار می رفت ( حافظ شیرین سخن صفحه ۲۷۹ ) شاه شجاع پس از تسلط مجدد به شیراز روز ۲۴/۱۲/۷۶۷ ق او را به قاضی القضاتی منصوب و برای او احترام بسیاری قائل بود .

با عنایت به اینکه حافظ در دوران زندگی با علما و دانشمندان بسیاری در رفت و آمد بوده با توجه به ویژگیهای روحی خواجه مبنی بر اینکه تا کسی را قبول و صمیمانه او را دوست نمی داشت برایش قلم فرسائی نمی نمود ،‌همینکه خواجه در رحلت او قطعه ای سروده حکایت از علاقه قلبی حافظ به این امام جماعت شافعی دارد مخصوصاً اگر گمان کنیم در غزل شماره ۱۳۲ ( امام خواجه )منظور همین شیخ عثمان کوه کهکیلوئی است .

به  آب روشن می عارفی طهارت  کرد               علی الصباح که  میخانه را  زیارت کرد

همین که ساغر زرین خور  نهان گردید                هلال  عید  به  دور  قدح  اشارت  کرد

خوشا  نماز و نیاز کسی که از سر درد                به آب  دیده و  خون جگر طهارت کرد

امام  خواجه  که  بودش  سر نماز دراز                به خون دختر رز خرقه را قصارت  کرد

دلم ز حلقه زلفش به جان خرید آشوب               چه سود دید ندانم که این  تجارت کرد

اگر  امام  جماعت   طلب  کند  امروز

خبر دهید که حافظ به می طهارت کرد

شاید بتوانیم بگوئیم شیخ عثمان هم اهل میخانه ، خرابات ، طهارت با می ، قصارت خرقه با می و در یک کلام از رندان محبوب  خواجه حافظ بوده که او را به « امام خواجه » ملقب نموده است .

شناسه قطعه

قطعه ثبت تاریخ وفات قاضی القضات بهاء الدین عثمان که شجاع او را سال ۷۶۸ ق به این سمت منصوب و در تاریخ ۷۸۲ ق مصادف با ۷۵۹ ش مصادف با ۱۴۰۳ م رحلت نمود اگر « امام خواجه » که در غزل شماره ۱۳۲ اشاره به او باشد توصیف یکی از مردان بسیار محبوب خواجه است . محبوب بودن او در نظر خواجه با سرودن این قطعه محرز است ولی بسیار محبوب و اهل خرابات بودن او مشروط بر اینست که بپذیریم غزل شماره ۱۳۲ اشاره به این مرد محبوب می باشد .قطعه به سال ۷۸۲ ق سروده و در تاریخ ۳۰/۴/۱۳۹۲ داده پردازی مشروط به تحقیق جامع ترگردیده است .

سیاوش ایزدی                  WWW.DARHOZOOREKHAJEHAFEZ.COM                  محبوبه احمدی

۰۹۱۰۱۲۴۳۱۷۱

This entry was posted in 6 قطعات. Bookmark the permalink.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>