زنجیرهزین̊ خُوش̊ رَقَم کِه بَر̊ گُلِ رُخسار̊ میشِکی خَط̊ بَر صَحیفِة گُل و گُلزار̊ میکِشی(زنجیره تازه گل مرانم)

زین̊ خُوش̊ رَقَم کِه بَر̊ گُلِ رُخسار̊ میشِکی خَط̊ بَر صَحیفِة گُل و گُلزار̊ میکِشی(زنجیره تازه گل مرانم)

350تعداد نمایش:
1395/04/26تاریخ:
سهلست ز خویشتن مرانم

 غزل37سودی  خدا  چوصورت ابروی  دلگشای تو بست  گشاد  کار من  اندر  کرشمه های  تو  بست
 2-  مرا  و  سرو  چمن را  به خاک  راه نشاند  زمانه   تا  قصبِ  نرگس و قبای   تو   بست
 3-  ز کار ما و  دل غنچه  صد گره ب بگشود  نسیم  گل   چو   اندر   هوای     تو   بست
 4-  مرا  به  بند  تو  دوران  چرخ  راضی  کرد  ولی چه سود که سررشته دررضای تو  بست
 5-  چو   نافه   بر دل  مسکین من  گره مفکن  که  عهد  با سر زلف  گره گشای   تو  بست
 6-  تو خود حیات دگر بودی ای نسیم  وصال  خطا  نگر  که  دل  امید  در  وفای  تو بست
 7-  ز دست  جور تو گفتم زشهر خواهم رفت  به خنده گفت که حافظ [برو]که پای تو   بست
 غزل521سودی زین خوش رقم که بر گل  رخسار  میکشی خط بر صحیفة گل و گلزار میکشی 8
 2- اشک حرم نشین نهانخانة  مرا زان سوی هفت پرده ببازار  میکشی





 2-
اشک حرم نشین نهانخانة  مرا زان سوی هفت پرده ببازار  میکشی 10
 3- کاهل روی چو باد صبا را ببوی   زلف هر دم بقید و سلسله در کار میشکی 11 
 4- هردم بیاد آن لب میگون و چشم  مست از خلوتم بخانة خمار  میــــکشی 12
 5- گفتی سر تو بستة فتراک مـــــا  سزد سهلست اگر تو زحمت این بار میکشی 13
 6- با چشم وابروی تو چه تدبیر دل   کـنم وه زین کمان که بر من بیمار مــیکشی 14
 7- بازا که چشم بد ز رخت دور    میـکنم ای تازه گل که دامن ازاین خار میکشی 15
 8- حافظ دگر چه میطلبی از نعیم   دهـــر می میچشی و طرة دلدار میـــکشی 16
 رباعی20سودی ماهی که  قدش بسرو  میماند راست آئینه  بدست و روی خود میار است  17
 2- دستارچة  پیشکشی کـــردم  گفت وصلم طلبی زهی خیالی که تراست 18
مخمس12سودی ای وصل تو اصل شادمانی  مانـی بنشاط جـاودانی 19
مخمس12سودی بـرحافظ خود چه مینشانی  هرحکم که بر سرم برانی 20
 سهلست ز [خویشتن مرانم]



 بستر تاریخی
مجموعه سروده های فوق در اوائل دورة راندن حافظ احتمالاً سال 762ق/739ش/1360م سروده شده است.
درحضور اندیشه
حافظ در رباعی 20 می گوید شتابان بحضور شجاع جوان رفته پسرک آئینه بدست صورت خود را می آراسته حافظ بعنوان احترام دستارچه اش را پیشکش کرده شجاع او گفته خیال باطل نکن وصلی در کار نیست. ظاهراً حافظ  همانروز یا روزهای بعد  غزل 37 را سروده بدان امید که نسیم وصل شجاع که ابروی دلگشا دارد به او بوزد ولی او باز هم به خنده به او میگوید از شیراز برو که پای تو بست و در غزل دیگری حافظ میگوید نمی روم ولی عطش وصال  حافظ را آرام نمیگذارد احتمالاً غزل 521 را هم درهمان محدودة زمانی برای او می سراید در بیت 7 از وی میخواهد [باز آ که چشم بد ز رخت درو میکنم ای تازه گل که دامن از این خار میشکی] ولی تازه گل که [رقم خوشی] بر گل رخسار می کشد باز هم به حافظ اعتنا  نمی کند   و او را از خود می راند سرانجام حافظ التماس کنان از او میخواهد که شجاع او را از خود نراند سیر حوادث نشان می دهد حافظ کاملاً بحاشیه رانده و غزل می سراید و برای تازه گل لولی، شوخ، شهرآشوب می فرستد.
شناسة غزل
زنجیره احتمالاً اوائل سال 762ق/739ش/1360م که شجاع لولی، شنگول، شوخ، شهرآشوب زمام امور فارس را بدست گرفته و می پندارد سلیمان زمان شده سروده شده است.
طبقه بندی
زنجیرة تازه گل مرانم/ فصل حافظ – شجاع/ سلسله غزلیات راندن حافظ


سیاوش ایزدی         WWW.DARHOZOOREKHAJEHAFEZ.COM    فاطمه سهرابی
انتشار 26/04/1395 ش / 11/10/1437 ق /  16/07/2016 سه پنجم