غزیدهایْ صَبا نِکهَتی اَزْ خاک رَه یارْ بیارْ بِبَر اَندُوه دِلْ و مُژدِة دِلدارْ بیار (غزیده بیار و ببر)

ایْ صَبا نِکهَتی اَزْ خاک رَه یارْ بیارْ بِبَر اَندُوه دِلْ و مُژدِة دِلدارْ بیار (غزیده بیار و ببر)

824تعداد نمایش:
1394/10/13تاریخ:
حافظ در غزل 348 بیت 5 نوشته [من از کجا ، فراق از کجا غم ز کجا مگر بزاد مرا مادر از برای فراق] زیرا از روزیکه به دنیا آمد تا روزیکه از دنیا رفت بدر فراق مبتلا بود فراق از پدر و برادرها، فراق از اسحاق و دوستان عهد اسحاق، فراق از همسر و فرزندان ، از معشوقة 14 ساله فراق از شجاع، فراق از شیراز سرانجام وصال امیر تیمور دجال فعل ملحدکیش. 
در غزل 282 سودی احتمالاً گِلوحسن از شیراز به کرمان می رود و او در 11 مصرع صورت حساب می نویسد از رهگذر در دوست شجاع بکوری چشم رقیب سلطان محمود اینها را برای من بیاور.

 غزل282سودی  ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیــــار  ببر اندوه دل و مژدة دلدار بیـــار  
 2-  نکتة روح فزا از دهن یار بگـــــــو  نامة خوش خبر از عالم اسرار بیار  
 3-  گردی از رهگذر دوست بگوری رفیـــب  بهر آسایش این دیدة خونبار بـیار  
 4-  خامی و ساده دلی شیوة جانبازان نیــست  خبری از بر آن دلبر عیار بیــــار  
 5-  تا معطر کنم از لطف نسیم تو مـــشام  شمة از نفحات نقس یار بیــــار  
 6-  بوفای تو که خاک ره آن یار  عـــزیز  بی غباری که پدید آید از اغیار   بیار  
 7-  روزگاریست که دل چهرة مقــصود ندید  ساقیا آن قدح آینه کردار  بـــیار  
 8-  شکر آنرا که تو در عشرتی ای  مرغ  چمن  باسیران قفس مژدة گلزار  بـــــیار  
 9-  کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوست  عشوة ز آن لب شیرین شکر بار  بیار  
 10-  دلق حافظ بچه ارزد به میش رنگین کن  وانگهش مست خراب از سر بازار  بـیار  
غزل283سودی اواخر سال 770ق/747ش1368م که حکم اعدام حافظ نوشته شده سروده شده، از شجاع میخواهد روز مرگش نفسی وعدة دیدار به او بدهد تا او نگاه جادوئیش را به عمق وجود شجاع روانه نماید بدان امید که از اعدام او صرفنظر نماید.
و در این غزل هم در 8 بیت  10 بار به اعلی حضرت همایون شاهنشاه بلند اختر جلال الدین شجاع ابوالفوارس ابن محمد مظفر امر میکند (ببر، ببر ....)

 غزل283سودی  روی بنما و وجود خودم از یاد  ببر  خرمن سوختگان را همه گو باد  ببر  
 2-  ما چو دادیم دل و دیده بطوفان  بلا  گو بیا سیل غم و خانه ز بنیاد   ببر  
 3-  دولت ییر مغان باد که باقی سهلست  دیگری گو برو و نام من از یاد  ببر  
 4-  زلف چون عنبر خامش که ببوید هیهات  ای دل خام طمع ،این سخن از یاد ببـر  
 5-  دوش میگفت بمژگان سیاهت بکشم  یا رب از خاطرش اندیشة بیداد ببر  
 6-  سینه گو شعلة آتشکده پارس  بکش  دیده گو آب رخ دجلة بغداد    ببر  
 7-  سعی نابرده در این راه بجائی نرسی  مزد اگر میطلبی طاعت استاد    ببر  
 8-  روز مرگم نفسی وعدة دیدار بـبر  وانگهم تا به لحد فارغ و آزاد ببرد  
در حضور اندیشه
 دو غزل 282  و 283 هیچگونه ارتباط موضوعی و مفهومی بهم ندارند  الا اینکه حافظ آنها را سروده و بر سبیل اتفاق پی در پی واقع شده اند و ما هم در دجله اشک حافظ ماهی صید کرده و از این صید شادانیم که حافظ غوره یتیم که از طوفان بلاها عبور کرده [چه بیار و ببری] راه انداخته آیا او سلطان قرن هشتم فارس است که چنین فرامینی صادر میکند یا واقعاً کسی است که هر صبح و عصر از بام عرش می آید صفیرش.
آیا نمی توان عنوان نمود او بمدت  50 سال فرمانروای فارس و عراق بوده هر بتی را خواسته شکسته هر بتی را خواسته تراشیده بر سر هر بتی که علاقه داشته دست کشیده. بیت 11 غزل 125 [حافظ که سر زلف بتان دستکشش بود  بس طرفه حریفی است کش اکنون به سر افتاد]
شناسه غزیده
منظور از عنوان نمودن شناسه غزیده آن نیست که غزیده شناخته شود منظور آنست که بخشی از استعداد شگرف حافظ شناخته شود که چگونه که چگونه به پادشاهان زمان خود که یک از یک آدمشکتر و اعوان و انصار آنها (فرمان بیار و ببر) می دهد.

سیاوش ایزدی         WWW.DARHOZOOREKHAJEHAFEZ.COM             فاطمه سهرابی
انتشار 13/10/1394 ش / 22/03/1437 ق /  2/1/2016 سه پنجم