جلدهفتم(گلستان)16-مّنْ اّزْ پْیرِ مُغْانْ دْیدَمْ کِرْامَتْهایِ مَرْدانِهْ کِهْ آئیْنِ ریْائیْ رْا بِجْامْیْ بَرْ نِمْی گْیرَدْ

16-مّنْ اّزْ پْیرِ مُغْانْ دْیدَمْ کِرْامَتْهایِ مَرْدانِهْ کِهْ آئیْنِ ریْائیْ رْا بِجْامْیْ بَرْ نِمْی گْیرَدْ

1,009تعداد نمایش:
1394/05/10تاریخ:
ابیاتی از دیوان خواجه حافظ که مخاطب عام دارد
 غزل161  عجب می داشتم دیشب ز حافظ جام  و  پیمانه  ولی بحثی نمی کردم که صوفی وار می آورد  
حافظ از غم قتل اسحاق به خرابات که همان معبد رندان باشد رفته با خدا راز و نیاز کرده صوفی وار به منزل باز می گشته
 غزل162  همی رویم به شیراز با عنایتِ   بخت  زهی رفیق که بختم  به همرهی آورد  
خداوند عنایت کرد شجاع حافظ را بخشید توران به یزد آمد او را تا شیراز همراهی نمود
 غزل162  بِجَبرِ خاطرکوش کاین کلاه  نمد  بسا شکست که با افسر شهی آورد  
شجاع سعی کن دل حافظِ کلاه نمدی را بدست بیاوری دیدی چه شکستی بر پدر و برادرت وارد کردم . 
 غزل163  یارم چو قدح  بدست گیرد  بازاربتان شکست   گیرد  
خداوند اگر دمی به جلوه در آید این شاهنشاها و شاها و شاهک ها ورشکست خواهند شد .
 غزل164  دلم  جز  مهر  مه  رویان  طریقی بر نمی گیرد  زهر در می دهم  پندش ولیکن در نمی گیرد  
حافظ عزیز تو که کلاه نمد داری چنینی وای به حال ما که کلاه غیر نمد داریم . 
 غزل164  میان گریه می خندم که چون شمع اندر این مجلس  زبان آتشینم هست لیکن در نمی گیرد  
حافظ زبان آتشین داشته هم آتش سرد هم آتش گرم ، آتش سرد او سوزنده تر بوده { آه }
 غزل164 من از پیر مغان دیدم  کَرامَتهایِ مردانه   که آئین ریائی را بجامی بر  نمی گیرد  
پیر مغان بی شک ، بی تردید حضرت رسول اکرم ( ص ) می باشند لطفاً غزل 164 سودی را مطالعه فرمائید زیباست .
 غزل165  آن  زمان  وقتِ  می صبح فروغ است که شب  گِردخرگاه افق پرده شام اندازد  
می = نماز = یاد خدا با دل پاک
 غزل166  دمی  با  غم  بسر  بردن جهان یکسر نمی ارزد  به  می  بفروش   دَلقِ   ما کَزین  بهتر نمی ارزد  
همه ابنای بشر این آرزوی نشدنی را در سر می پرورانند .
 غزل166  شکوه تاج سلطانی که بیم جان دراو دَرجْ است  کلاهی دلکش  است  اما به تَرکِ سَر نمی ارزد  
کو گوش شنوا .
 غزل167  حافظ آن روز  طَربنامه  عشق  تو نوشت  که قلم  بر سَرِ اسباب  دل خرم زد  
حافظ طربنامه عشق خدا را نوشت – از غزلیات ناب عرفانی .
 غزل168  مَنَشْ با خرقه پشمین کجا اَندر کمند  آرم  زِره موئی که مژگانش ره خنجرگزاران زد  
نگار = شاه منصور، دلباخته حافظ 73 ساله
 غزل169  اهل نظردو عالم در یک نظر ببازند  عشق است و داوِ اولِ بر نقد  جان  توان زد  
اول جان را وسط بگذار بعد وارد عشقبازی با خدا بشو 
 غزل169  قدِ خمیدهِ  ما  سهلت نماید اما  بر چشم دشمنان تیر از این کمان توانْ زد  
حافظ لاغر اندام ، بلند قد و خمیده بوده است 
 غزل170  فراز وشیب  بیابان عشق دام  بلاست  کجاست  شیردلی کز بلا   نپرهیزد  
رفتن به راه عشق دشوار است ، چه فرازش چه نشیبش ، راحتی در کار نیست . 

 غزل170  بر آستانه تَسلیم سر بِنِه حافظ  که گَرستیزه کنی روزگار بستیزد  
باید تسلیم اراده خدا بود

 
سیاوش ایزدی WWW.DARHOZOOREKHAJEHAFEZ.COM        نسترن احمدی  
  انتشار 27/8/1393 ش 26/1/1436 ق 18/11/2014 م  نهائی