زنجیرهبِسَعی خُود نَتوان بُرد پِی بِگو هَر مَقصُود خیال بُود کِه این کار بی حَواله بَرآید (زنجیرة اگر خدا بخواهد شجاع بازآید)

بِسَعی خُود نَتوان بُرد پِی بِگو هَر مَقصُود خیال بُود کِه این کار بی حَواله بَرآید (زنجیرة اگر خدا بخواهد شجاع بازآید)

745تعداد نمایش:
1394/06/23تاریخ:
 بر سر آنم که گر ز دست برآید دست بکاری  زنم که  غصه   سرآید :
 غزل247سودی 1-بر سر آنم که گر زدست برآید  دست بکاری  زنم که غصه سرآید
 2-  منظردل نیست جای صحبت اضداد  دیو چو بیرون رود فرشته درآید
 3-  صحبت حکام ظلمت شب یلداست  نور ز خورشید خواه بوکه  برآید
 4-  بردر ارباب بی مرؤت دنیا  چند نشینی که خواجه کی بدر آید
 5-  ترک گدائی مکن که گنج بیابی  از نظر رهروی که در نظر آید
 6-  صالح و طالع متاع خویش نمودند  تا که قبول افتد وکه در نظر آید
 7-  بلبل عاشق تو عمرخواه که آخر  باغ شود سبز و شاخ گل ببر آید
 8-  غفلت حافظ دراین سرا چه عجب نیست  هر که بمیخانه رفت بی خبر آید
شجاع بنمای رخ که خلقی واله شوند وحیران بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید :
 غزل248سودی 1-دست از طلب ندارم تا کام من برآید  یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید
 2-  [هردم چو بیوفایان نتوان گرفت یاری]  [ماییم و خاک کویش تا جان ز تن برآید] 10 
 3-  جان بر لب است و حسرت در دل که از دهانش  نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید 11 
 4-  از حسرت دهانش آید بتنگ جانم  خود کام تنگ دستان کی زان دهان برآید 12 
 5-  بگشای تربت من بعد ازوفات بنگر  کرآتش درونم دود ازکفن برآید 13 
 6-  برخیزتا چمن را از قامت وقیامت  هم سرو در برآید هم نارون برآید 14 
 7-  بر بوی آنکه در باغ یابد گلی چو رویت  آید نسیم و هردم گرد چمن برآید 15 
 8-  بنمای رو که خلقی واله شوند و حیران  بگشای لب که فریاد از مردو زن برآید 16 
 9-  هریک شکست زلفت پنجاه شصت دارد  چون این دل شکسته با آن شکن برآید 17 
 10-  گویند ذکر خیرش درخیل عشق بازان  هر جا که نام حافظ در انجمن درآید 18 
ز گرد خوانِ نگونِ فلک طمع مکن ای دل که بی ملامت و صد غصه یک نواله برآید : 
 غزل249سودی 1-چوآفتاب می از مشرق پیاله بر آید  ز باغ عازض ساقی هزار لاله بر آید 19 
 2-  نسیم در سرگل بشکندکلاله سنبل  چو از میان چمن بوی آن کلاله برآید 20 
 3-  ز گرد خوانِ نگونِ فلک طمع مکن ای دل  که بی ملامت و صد غصه  یک  نواله  بر آید 21 
 4-  شکایت شب هجران  نه  آن حکایت حالست  که شمه زبیانش بصد رساله برآید 22 
 5-  گرت چو نوح نبی صبر هست برغم طوفان  بلا بگردد وکام هزارساله بر آید 23 
 6-  بسعی خود نتوان برد پی بگو هرمقصود  خیال بود که این کار بی حواله برآید 24 
 7-  نسیم لطف تو گر بگذرد بتربت حافظ  ز خاک کالبدش صد هزار ناله برآید 25 
 چه جورها که  کشیدند بلبلان از دی ببوی آنکه دگر نوبهار باز آید : 
 غزل250سودی 1-زِهی خجسته زمانی که یار باز آید  بکام غمزدگان غمگسار باز آید 26
 2-  به پیش شاه خبالش کشیدم ابلق چشم  بر آن  امید که آن شهسوارباز آید 27
 3-  در انتظار خدنگش همی پرد دل صید  خیال آن که بعزم شکار بازآید 28
 4-  مقیم بر سر راهش نشسته ام چون گرد  بدان هوس که بدین رهگذار باز آید 29
 5-  اگر نه در خم چوکان  او رود سر من  ز سر چه گویم و سر خود چه کار  باز آید 30
 6-  دلی که با سر زلفین او قراری  داد  کمان مبر که در آن دل قرار  باز آید 31
 7-  سر شک من نزند موج در کنار چوبحر  اگر میان ویم در کنار باز آید 32
 8-  چه جورها که کشیدند بلبلان از دی  ببوی آنکه  دگر نو بهار باز آید 33
 9-  ز نقش بند قضا هست امید آن حافظ  که همچو سرو  بدستم  نگار بازآید 34
 اگرآن طایرقدسی ز درم باز آید عمربگذشته به پیرانه سرم باز آید : 
 غزل251سودی 1-اگر آن طایر قدسی ز درم باز آید  عمر  بگذشته به پیرانه  سرم باز آید 35
 2-  دارم امید به این اشک چو  باران که دگر  برق دولت که برفت از نظرم باز آید 36
 3-  آنکه تاج سرمن خاک کف پایش بود  رزپادشاهی بکنم گر بسرم باز آید 37
 4-  گر نثار  قدم یار گرامی نکنم  جوهر  جان بچه کار دگرم باز آید 38
 5-  خواهم اندر عقبش رفت  و   بیاران عزیز  شخصم ار باز  نیاید خبرم باز آید 39
 6-  مانعش  غلغل چنگ است و شکر صبوح  ورنه  گر  بشنوه  آه سحرم باز آید 40
 7-  کوس نو دولتی از بام سعادت  بزنم  گر ببینم که  مه  نو سفرم باز آید 41
 8-  آرزومند رخ  شاه چو ماهم حافظ  همتی تا بسلامت  ز  درم باز آید 42
 ز شست صدق گشادم هزار تیردعا ولی چه سود یکی کارگر نمی آید : 
 غزل252سودی 1-نفس برآمد و کام از تو بر نمی آید  فغان که بخت من از خواب در نمی آید 43
 2-  صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش  که آب زندگیم در نظر  نمی آید 44
 3-  قد بلند تو را  تا ببر نمی گیرم  درخت کام و مرادم ببر نمی آید 45
 4-  مقیم زلف تو شد دل که خویش سوادی دید  وزان غریب و بلاکش خبرنمی آید 46
 5-  مگر بروی دلارای بار ما ورنی  بهیچ وجه دگر  کار بر نمی آید 47
 6-  ز شست صدق گشادم هزارتیر دعا  ولی چه سود یکی  کارگر نمی آید 48
 7-  کمینه  شرط وفا ترک سر بود حافظ  برو اگر ز تو کار این قدر نمی آید 49
همیشه آه سحر گاه من خطا نشدی کنون چه شد که یکی کارگر نمی آید : 
 غزل253سودی 1-ز دل بر آمدم و کار بر نمی آید  ز خود بدر شدم و یار در نمی آید 50
 2-  درین خیال  بسر شد زمان عمر هنوز  بلای زلف درازش بسر نمی آید 51
 3-  بسم حکایت دل هست با نسیم  سحر  ولی به بخت من امشب سحر  نمی آید 52
 4-  همیشه آه  سحر گاه من خطا نشدی  کنون چه شد که یکی کارگر نمی آید 53
 5-  فدای دوست نکردیم عمر و مال دریـغ که کار عشق زما  این  قدر نمی آید 54
 6-  ز بس که شد حافظ رمیده از هـمه کس  کنون ز حلقه  زلفش  بدر نمی آید 55
غزیدة [شجاع برآید] شامل سه غزل با 25 بیت + غزیدة [شجاع باز آید] شامل دو غزل با 17 بیت+ غزیدة [شجاع در نمی آید] دو غزل با 13 بیت در مجموع 55 بیت یقیناً در سال 766ق/743ش/1364م زمانیکه شجاع در کرمان و حافظ در شیراز بوده سروده شده است.
ملاحظه می فرمائید سرنوشت 7 غزل و 55 بیت از دفتر اشعار حافظ برای ابد مشخص گردید.


سیاوش ایزدی        WWW.DARHOZOOREKHAJEHAFEZ.COM          فاطمه سهرابی
تاریخ انتشار    23/6/1394 ش / 30/11/1436 ق /  14/09/2015 م     سه چهارم